Ben wat liever voor jezelf en de medemens!

Een artikel dat zou gaan over bodypositivity. Ik werd benaderd door redacteur van De Limburger, Hanneke Drohm, om over dit onderwerp iets te zeggen. Persoonlijk heb ik het nooit over bopo, maar juist of zelf acceptatie en zelfliefde en bodyconfidence. Omdat deze dingen altijd verward worden met bopo vond ik het wel tijd om het eens uit te leggen. Maar goed, ik heb toegezegd en gaf haar nog de tip dat Kimberly van Megen een limburgse is die zich heel erg inzet voor bopo. Dus haar heeft ze ook geinterviewd.

Ik had op instagram een foto van de bijlage gepost en boven het artikel staat: DIK? ja! En lekker in mijn vel. Zo jammer dat deze kop er boven staat. Deze kop zegt niks over het artikel. Ik vind het steeds zo jammer dat media onderwerpen als bopo gebruiken om discussies onder foto’s te krijgen en uiteindelijk gaan ze zo ver met body en fatshaming, dat je de boodschap voorbij gaat waar het echt over gaat.
Mag dit aub stoppen? Deze ‘dikke mens aan de schandpaal’ acties?

Omdat het artikel online niet te lezen is, alleen betaalde content. Zien de meesten dus alleen een foto en een kop of quote. En kan men niet het artikel lezen. Vandaar dat ik het nu dus hier op mijn site plaats. Want de boodschap is mooi en ik wil jullie het verhaal van Kimberly en mij toch laten lezen!

Veel reacties van mijn volgers waren: maar jij bent toch helemaal niet dik? Eerlijk gezegd zeg ik nooit over mezelf dat ik dik ben. Ik plak geen labels op mezelf, dan zullen anderen dat wellicht ook niet snel doen, is mijn mening. Toen deed ik een poll: wat vind je van het woord DIK? 20% neutraal, 80% negatief.
Een mooi onderwerp voor discussie en meer uitleg. Dik is voor mij betreft geen concreet iets. Voor iemand met maat 36 is 40 dik, ik zelf met 46/48 noem ik mezelf helemaal niet dik en iemand die maat 42 heeft kan zich weer wel dik noemen. Dus?
je kan zeggen dik is als dun, lang, kort, etc. Maar uit de poll blijkt maar weer dat er toch gelijk een negatieve lading zit aan het woord dik en dat is omdat we ermee zijn opgegroeid en in de media dik altijd negatief wordt neergezet.
Maar dik zou helemaal niet de discussie moeten zijn. Het moest juist om de boodschap gaan: Ben wat liever voor jezelf en de medemens! En dat is juist wat er nu niet gebeurd is!

tekst HANNEKE DROHM voor De limburger.

Dat getal op de weegschaal? Of die maat in je kleding? Onbelangrijk. Je kunt blijven streven naar een ideaal gewicht, dat perfecte lichaam. Maar, zeggen styliste Edith Dohmen en fat activist Kimberley van Megen, daar word je niet gelukkig van. „Hou van je lijf.”

Een betere wereld begint bij jezelf. Die overheidsreclame heeft diepe indruk gemaakt op Kimberley van Megen (40) uit Cadier en Keer. Als dikke vrouw – „dat is gewoon zo” – zet zij zich daarom nu in om andere dikke mensen, met name vrouwen, te laten zien dat je met een dik lichaam heus een fijn leven kunt hebben. Dat je niet moet wachten met leven tot je een bepaald getal op die weegschaal ziet. En dat onvoorwaardelijke zelfliefde – op sociale media vaak terug te vinden als #selflove – cruciaal is voor je gezondheid, ongeacht je maat. Kimberleys boodschap komt aan en valt op. Op Instagram heeft ze als fabulousfattyk meer dan 18.000 volgers, ze stond model voor diverse plussize kleidingzaken en fotografen en Miljuschka Witzenhausen benaderde haar persoonlijk voor het geven van een review op een jurk van haar nieuwe collectie. „Die bekendheid is fijn want zo kan ik de maatschappelijke vooroordelen over dikke mensen en de gevolgen daarvan goed onder de aandacht brengen. En vooral hoe het anders kan.”

Anders moet het, vindt styliste Edith Dohmen (44) die nu in Den Haag woont, maar oorspronkelijk uit Schinveld komt. Zij is al minstens even bekend met haar YouTube-kanaal met dik 20.000 abonnees en Instagram-account stylehasnosize_official met meer dan 33.000 volgers. Edith predikt al sinds 2003 haar motto: style has no size. „Als styliste die ook niet maat 38 heeft, wil ik laten zien dat je er met de juiste kleding ook met een maat meer mooi kunt uitzien. Omarm je lichaam. Heb body confidence, ben blij met hoe je bent. Kun je dat ideaalbeeld loslaten, geeft dat zoveel vrijheid. Vrijheid in wat je draagt, in alles wat je maar wilt doen. Je kunt dan daten en vol zelfvertrouwen naar je werk, omdat je ervan overtuigd bent dat je er mag zijn.”

“Kun je dat ideaalbeeld loslaten, geeft dat zoveel vrijheid. Vrijheid in wat je draagt, in alles wat je maar wilt doen.”

Makkelijk gezegd. „Tuurlijk”, lacht Edith. „Toen ik twintig jaar was, moest ik die reis naar zelfacceptatie ook nog maken. Terwijl ik nu, als ik terugkijk, denk: ‘my god, waar maakte je je druk om. Gelukkig heb ik al gauw geleerd dat fashion fun is. Dat je je niet gek moet laten maken door wie dan ook. Iedereen heeft zijn eigen onzekerheden. Ook dat meisje met maat 36. Stop met jezelf in hokjes te plaatsen, kijk niet meer naar de maat, maar naar de vorm. Naar waar jij je goed bij voelt. Dan kun je alles dragen wat je wilt en in elke winkel kijken. Je hoeft je niet te beperken tot de winkels met grote maten, overal kun je slagen. Ben liever voor jezelf en stap vol vertrouwen naar buiten. Ben je in je element, dan straal je dat ook uit.”
Edith vertelt dat zij het geluk had om op te groeien in een gezin waar het nooit over lijnen ging. Haar moeder had ook een grote maat en maakte haar eigen kleding. „Het ging er alleen over of die kleding er mooi uitzag. Nooit over de maat of diëten. Ik kan me niet herinneren dat er ooit is gezegd: let op met eten. Nee, juist: eet, geniet. En ben dankbaar dat je gezond bent. Ik denk ook dat dat de manier is om body positivity te krijgen. Dichtbij huis. Het moet van moeder op dochter goed zitten. Er moeten geen vaders zijn die opmerkingen maken over gewicht. En in het algemeen: vrouwen, stop met elkaar dingen te misgunnen en met die competitie. Daar heb je meer aan dan aan al die goeroes.”

Lange weg naar acceptatie
De weg naar body confidence, liefde voor je eigen lichaam, was voor Kimberley een stuk langer. „Vanaf mijn elfde begon ik dik te worden, op mijn zestiende had ik al maat 50 of 52. Natuurlijk heb ik allerlei onderzoeken gehad, werd ik meegenomen naar de huisarts en het Groene Kruis. Heb ik elk dieet en zelfs laxeermiddelen geprobeerd om af te vallen en ook extreem gesport. Maar telkens was het resultaat van korte duur. Bovendien is diëten, jezelf uithongeren waardoor je lichaam in overlevingsstand gaat, óók niet gezond. Daarnaast word je er ook mentaal ziek van. Wéér een nieuw dieet, wéér maar een paar kilo kwijt. Doodongelukkig werd ik ervan. Op mijn dertigste ben ik me gaan afvragen: hoe lang blijf ik alleen maar bezig zijn met mijn gewicht en niet met de dingen die ik echt wil doen? Hoe kan het anders? Ik ben op social media gaan speuren, heb onderzoeken gelezen en heb uiteindelijk met veel bloed, zweet en tranen mijn lichaam geaccepteerd. Het beeld bestaat dat als je mijn gewicht hebt, je iets verkeerd doet. Ik heb de conclusie getrokken dat ik dik ben, en dat dat dan maar zo is. Mijn focus is weg van ‘hoeveel weeg ik? naar ‘hoe gelukkig ben ik?’. En sindsdien voel ik me fantastisch! Er is echt een andere manier, je mag ervoor kiezen om gelukkig te zijn zoals je bent. Daarmee geef je niet op – natuurlijk probeer ik gezond te leven en genoeg te bewegen -, maar geef je vrijheid aan wie je bent. Aan de dingen die je graag doet. Ik lig nu in bikini op het strand en stap in het vliegtuig voor een stedentrip.”

Kimberley deelt haar ervaringen op Instagram om aandacht te vragen voor dikke mensen, onder de hashtag van de fat activism-beweging die in de jaren ’60 is ontstaan. „Daar is de huidige body postivity-beweging uit voortgekomen. Mooi, want het is goed te beseffen dat ieder lichaam mooi is. Maar mij gaat het ook om gelijkwaardigheid en respect. Dikke mensen hebben structureel en stelselmatig te maken met stigma’s en vooroordelen. Ze zijn zogenaamd lui, ongezond, ongedisciplineerd, onsportief. Het is sociaal acceptabel om dikke mensen te discrimineren. Hen wordt bijvoorbeeld medische zorg ontzegd op basis van hun BMI.”

Daarom wil Kimberley met haar platform meerdere doelen bereiken. „Ik wil andere dikke mensen laten zien dat je met een dik lichaam een fijn leven kunt hebben en succesvol kunt zijn; een rolmodel zijn voor jonge meiden. Ik deel foto’s van mezelf om lichamen als dat van mij te normaliseren, om zichtbaarheid te geven aan een groep die in de media nauwelijks zichtbaar is, laat staan positief afgebeeld wordt. Ik spreek me – luid en duidelijk – uit tegen fat shaming. Tegen ongevraagde dieet- en sportadviezen, tegen uitgelachen worden op het strand, tegen niet serieus genomen worden door artsen. En bovenal vraag ik mensen na te denken over hun eigen vooroordelen. Ze zijn zich vaak niet eens bewust van wat ze eigenlijk zeggen.”

Edith kent de vooroordelen ook. „Hoe snel wordt gezegd: dik is ongezond. Terwijl heel dun zijn, ook ongezond kan zijn. Je kunt niet zomaar oordelen bij een eerste blik. Wat weet je nou van iemands lifestyle? Het is afschuwelijk als iemand negatieve reacties krijgt op zijn lichaam, je kunt iemand zo mentaal kapotmaken. De mode-industrie, de dieet-industrie, allemaal spelen ze op die onzekerheden. Over die maat, over dat gewicht. Natuurlijk, ze verdienen er miljarden mee.” Kimberley: „Nu de focus iets minder op uiterlijk en meer op gezondheid ligt, hernoemt de dieet-industrie afvalprogramma’s tot wellnessprogramma’s. Ongelukkig zijn met je uiterlijk is en blijft een verdienmodel.”
Wat je ook doet, het is goed
Kimberley krijgt veel positieve en fijne reacties op haar foto’s en berichten, maar ook regelmatig commentaar van de zoals zij het noemt ‘maar dik is ongezond’-brigade, die ‘nog steeds niet wil snappen dat gezondheid of ongezondheid niets te maken heeft met gelijkwaardigheid of respect’. „Hoe gezond iemand is, is niet relevant voor hoe menselijk en respectvol je iemand behandelt. Als ik in een bikini ga zwemmen en daar een foto van deel, ben ik ‘dapper’ óf ik promoot het O-woord.” Ze doelt op obesitas. „Als een slanke vrouw precies hetzelfde doet, wil iedereen vooral weten waar ze die leuke bikini heeft gekocht.”

“Maar hoe eerlijk is eerlijk? Ook een eerlijke foto is gecreëerd.”

Edith merkt op dat alles wat we op social media zien een illusie is. „Eerst waren het de perfecte lichamen, nu zie je ‘eerlijke’ foto’s met vetrollen en rimpels. Maar hoe eerlijk is eerlijk? Ook een eerlijke foto is gecreëerd. Dat ‘gewone’ meisje met die ‘gewone’ foto is ook speciaal in een setting gezet op een specifieke locatie. Als styliste doe ik dat ook: ik wil een mooi beeld laten zien, laten zien wat ik mooi vind. En ik kies er zelf voor of ik nou wel of niet een vetrol laat zien. Kan allebei. Weet je, wat je ook doet, het is nooit goed. Eerst werden die dichtgeplamuurde Kardashians toegejuicht, daarna juist de make-uploze modellen. Dan mag je weer geen vetrol hebben, daarna krijg je juist likes als je wél die vetrol laat zien. Het lijkt misschien vrij nieuw om het over body positivity en selflove te hebben. Zeker nu Nederlandse BN’ers als Miljuschka en Linda de Mol er aandacht aan besteden. Maar ik zeg al jaren: Stop met jezelf niet in het hokje dik of dun. Ben eens liever voor jezelf en voor elkaar.”

Als het aan Kimberley en Edith ligt, verandert ‘wat je ook doet, het is nooit goed’ in ‘wat je ook doet, het is altijd goed’. Ze zijn blij met de vele aandacht voor body positivity en de grotere diversiteit die je ziet op social media. „Langzaam komt er een verandering op gang”, vindt Edith. „Elke tien jaar verandert het schoonheidsideaal. In de jaren zestig mocht je – net als Twiggy – geen taille en heupen hebben, tussen 2010 en 2020 moest je als Kardashian zijn met een platte buik en dikke billen en borsten. Ik hoop echt dat tussen 2020 en 2030 alles mag, dat al die schoonheidsidealen naast elkaar mogen bestaan. Dat we zonder oordeel naar iemand kijken en dat iedereen doet wat hij of zij zelf goed vindt.” Kimberley vult aan: „Dat is pas leven!”

OP EEN RIJTJE
Op de social media vliegen de Engelse termen om je oren rond body positivity. De belangrijkste op een rijtje.
Body positivity: respect voor alle lichamen of die nou dik, dun, zwart of blank zijn. Wie body positief is, stopt met het veroordelen van andermans lichaam. Iedereen is mooi zoals hij/zij is. Overigens is aandacht voor body positivity niets nieuws. De stroming begon in de jaren 60 en is opgezet door Joodse vrouwen en vrouwen van kleur. Het doel? Meer inclusiviteit voor gemarginaliseerde groepen.
Fat acceptance: In 1967 protesteerden 500 mensen samen in Central Park, New York, tegen de maatschappelijke vooroordelen tegen dikke mensen. Twee jaar later werd de National Association to Advance Fat Acceptance opgericht, die zich inzet voor sociale verandering t.o.v. dikke lichamen.
Body confidence / selflove: Liefde voelen voor je eigen lijf. Blij zijn met hoe je eruitziet en dat ook durven te laten zien.
Body shaming: het openlijk bekritiseren of belachelijk maken van iemands lichaam.
Fat shaming: het bekritiseren en intimideren van mensen met overgewicht, meestal met de bedoeling om hen zich te laten schamen voor hun gewicht of eetgewoonten.
Skinny shaming: is hetzelfde maar dan gericht op dunne mensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *